نظرات ()
| ادامه مطلب...
حضرت علی (علیه السلام) در نامه 31 نهج البلاغه خطاب به فرزند خود فرمودند: از سخنان بی ارزش و خنده آور بپرهیز، گرچه آن را از دیگری نقل كرده باشی.
پسرم بدان كه روزی دو قسم است، یكی آنكه تو آن را می جویی، و دیگر آنكه او تو را می جوید، و اگر تو به سوی آن نروی، خود به تو خواهد رسید.
چه زشت است فروتنی به هنگام نیاز و ستمكاری به هنگام بی نیازی. همانا سهم تو از دنیا آن اندازه خواهد بود كه با آن سرای آخرت را اصلاح كنی.
اگر برای چیزی كه از دست دادی ناراحت می شوی، پس برای هر چیزی كه به دست تو نرسیده نیز نگران باش.
با آنچه در گذشته دیده یا شنیده ای، برای آنچه كه هنوز نیامده، استدلال كن. زیرا تحولات و امور زندگی همانند یكدیگرند.
از كسانی مباش كه اندرز سودشان ندهد، مگر با آزردن فراوان. زیرا عاقل با اندرز و آداب پند گیرد و حیوانات پند نگیرند جز با زدن.
غم و اندوه را با نیروی صبر و نیكویی یقین از خود دور ساز.
كسی كه میانه روی را ترک كند از راه حق منحرف می گردد.
یار و همنشین، چونان خویشاوندان هستند. دوست آن است كه در نهان آیین دوستی را رعایت كند.
هواپرستی همانند كوری است، چه بسا دور كه از نزدیك نزدیكتر، و چه بسا نزدیك كه از دور دورتر است.
تنها، كسی است كه دوستی ندارد. كسی كه از حق تجاوز كند، زندگی بر او تنگ می گردد.
هركس قدر و منزلت خویش را بداند حرمتش باقی است.
استوارترین وسیله ای كه می توانی به آن چنگ زنی، رشته ای است كه بین تو و خدای تو قرار دارد.
كسی كه به كار تو اهتمام نمی ورزد دشمن توست.
چنان نیست كه هر عیبی آشكار، و هر فرصتی دست یافتنی باشد.
چه بسا كه بینا به خطا می رود و كور به مقصد می رسد.
بدی ها را به تاخیر انداز، زیرا هر وقت بخواهی می توانی انجام دهی.
بریدن با جاهل، پیوستن به عاقل است.
پیش از حركت از همسفر بپرس و پیش از خریدن منزل همسایه را بشناس.
» ادامه مطلب
مرتبط با :
دین و اندیشه